Perdido no labirinto.

6a014e6089cbd5970c014e60f4bd45970c

Perdido nun labirinto. 

 

Más proyectos en el horizonte.

SAMSUNG

Un momento de duda. Salir o descansar. Pesa la inactividad y las piernas se van cargando. Deberé incrementar los estiramientos. Al final salí por tercer día consecutivo a trotar y no me sentí mal. Me contaron por encima el recorrido que va a tener el Vilatuxe Trail y la verdad, es para pensarlo seriamente. Tiene muy buena pinta. La duda es si estaré en condiciones de afrontarlo el día 9 de marzo de 2014. El objetivo podría ser participar e intentar acabarlo sin machacarme mucho, tramos a trote y tramos andando. 33 kilómetros de monte pueden suponer casi tres horas de esfuerzo y ahora mismo no estoy para esos trotes. Bueno, iremos viendo. A seguir.

Hoy es siempre todavía.

rbwallpaperzg2

El camino más largo siempre empieza con un pequeño paso. Pero cuando das el segundo paso es cuando empiezas a notar la sensación de movimiento. Hoy es el día 2 y restan 89. Salir de nuevo a correr me ha sentado bien. Mejora mi ánimo. Siento latir mi corazón. El corazón es el último músculo que envejece. Hoy es siempre todavía.

Regreso al futuro.

cartelxv_2-270x188

Regreso?. Non sei. Únicamente sei que hoxe saín a trotar polo paseo Pontiñas e disfrutei trotando baixo a choiva. Correr, eso non era correr, evidentemente. Correr é outra cousa. Se cadra a “máquina” aínda ten algo dentro quén sabe. A veces pícame a curiosidade. Penso na última película de Rocky Balboa. Rocky, xa retirado, cae na conta que aínda queda algo polo que loitar. Supera a súa artrite e todos os estímulos negativos do seu entorno. E volve con dignidade e asombra a todos, e o máis importante, volta a sentirse feliz consigo mesmo. Se cadra dentro de… cinco minutos o penso mellor e borro este pensamento de voltar. Pero o caso é que puxen un CD dos oitenta e me inscribín para a Vig-Bay 2014. Alí estaban na miña conta algunhas probas de anos atrás e esas pequenas marcas feitas en populares que tanto me estimulaban. Vig-Bay 2014. Quedan noventa días, e noventa noites. ¿Qué serei capaz de facer en noventa días despois de máis de tres anos parado?. Se cadra a plusmarca persoal non pode ser moi boa, pero sí sería bonito voltar a sentirme deportista outra vez máis, cun dorsal, nunha liña de saída, cun reto por diante e unha ansiada liña de meta. Hoxe doume por ahí. Mañá se cadra pásame. Da igual. Como dí o Dalai Lama: só hai dous días que non existen no calendario, onte e mañá.

Buscando no baúl dos recordos…

Vig-Bay 2010. Media maratón ao sol entre Vigo e Baiona.

Ainda ando dándolle voltas pensando qué me pudo acontecer. Despois de adestrar bastante ben, esperaba obter un mellor resultado na Vig-Bay. O obxectivo era se cadra algo ambicioso de máis, pero a ilusión por correr esta proba a un ritmo de 4 minutos por quilómetro fixo que saise a un alto ritmo, cousa que acabei pagando. A partir do quilómetro 15  (levaba 1 hora 02 minutos) xa vin que non ía poder ser, e de non baixar o ritmo non houbera sido quen de chegar a meta en Baiona no quilómetro 21.

Non me arrepinto. Era o que tiña que facer. Arrisquei de máis, pero a “gloria” é para os audaces. Agora penso se foi a calor que sofrimos na parte final, os adestramentos, ou simplemente que a miña capacidade física ten limitacións. Pero da igual. Tentareino de novo en próximas ocasións.

Felicitar dende este blog a Ricardo Vázquez Vaamonde, que acadou a 14ª plaza cun tempo excelente.

Tamén destacar a Javi e Alfonso que remataron a proba en torno a 1 hora 28 minutos.

O meu compañeiro de adestramentos de estes días, Carlos, fixo unha boa media maratón xa que era a súa primeira carreira de este tipo, e co tempo irá a máis seguro.

Fran, Amigotxo, tamén estivo completando a proba e o seu rexistro do ano pasado (1 hora 26 minutos) segue sendo unha gran marca.

Agora toca pasar páxina e seguir adiante co resto das competicións que teño programadas.

O espectáculo debe continuar.

O futuro está nas túas mans. Non o queimes.

SAMSUNG

O próximo día 29 de setembro estarei na concentración a prol da defensa do noso medio contra a lacra dos incendios forestais. Entre descerebrados (pirómanos) e incompetentes (políticos e administracións) imos quedar arrasados. Unidevos a convocatoria feita dende a neutralidade política e convocada por un movemento cidadán.

https://www.facebook.com/events/170682329789641/?ref_newsfeed_story_type=regular

Senderismo pola Via da prata.

DSC01455-1

CAMINO SANTIAGO

 VIA DE LA PLATA

ORENSE – SANTIAGO – FINISTERRE

 (domingos y festivos)

El próximo día 17 de marzo se celebrará una reunión en

Bar Canao, junto al colegio Xesús Golmar a las 18.00 h,

(Confirmación de personas, días y coste).

 

 Interesad@s:

 María Blanco 680909737

  Pilar Faílde 680176205

 

 

Xunqueira de Ambía.

xunqueira de ambia br

Participei días atrás nunha andaina moi ben organizada polo colectivo Vía Aurea a carón do río Arnoia (fotos). O temporal non permitiu facelo percorrido como estaba previsto, pero foi un día moi agradable visitando lugares moi destacables dende o punto de vista paisaxístico e monumental.

Tivemos a oportunidade de visitar a colexiata de Santa María na localidade de Xunqueira de Ambía. E para maior disfrute, disfrutamos da música do órgano único alí existente nun concerto didáctico por unha das mellores organistas de Galicia.

Certamente quedei impresionado da beleza desta colexiata, que foi mosteiro, e recordei a primeira vez que estiven alí cando percorrín a Vía da Prata no ano 2006 (foto superior). Nesta ocasión puiden facer unha visita en detalle do monumento e tomei algunhas fotografías que engado a continuación.

xunqueira most br

Contan as lendas que no lugar atopouse unha escultura en madeira da Virxe e levantouse unha pequena ermida no século IV. No século X fundouse un mosteiro. No século XII o mosteiro foi entregado por Alfonso VII aos Canónigos Regulares de San Agustín, e nesta época constrúese a igrexa románica (1164). O claustro do mosteiro é tardogótico e case renacentista.

nave central br 2

San Lorenzo de Carboeiro.

fachada sur br

O mosteiro de San Lorenzo de Carboeiro érguese na fondura do val do río Deza a xeito de ofrenda en pedra a beleza natural do seu entorno. É unha obra mestra, un canto a armonía e o equilibrio. Unha testemuña que pervive ao paso dos séculos. A orixe deste monumento pode datarse arredor do ano 920, no século X da nosa era. Foi fundado polos Condes do Deza, Don Gonzalo e Dona Teresa. Trala morte do Conde foi a súa viuva a que mantivo o impulso protector e benefactor que propiciou a continuidade deste mosteiro. (Bibliografía: “Carboeiro, el arte que renace de sus cenizas” por Armando Vázquez).

fachada norte br

O ano 1835 tivo lugar a chamada desamortización de Mendizábal. Este proceso supuxo a “expropiación” dos bens da igrexa e a súa venda en pública subasta. O mosteiro de Carboeiro tamén sufriu esa situación que dou lugar ao seu abandono e por tanto a súa ruina. As hedras e a maleza, o saqueo das súas pedras e outras pertenzas levouno a unha agonía. Os seus teitos derrubáronse e isto amenazaba co desplome dos seus muros. Afortunadamente, a partir de 1970, empezou o proceso de restauración que salvou miragrosamente da desaparición ao mosteiro de San Lorenzo de Carboeiro.

fachada este br

O monxe Fernando aparece na metade do século XII en Carboeiro. De monxe pasou a Abade. O seu goberno dirixuise a acadar a edificación da igrexa do mosteiro. O seu forte carácter e o bo goberno que fixo do mosteiro, agrandou os recursos dispoñibles que permitiron afrontar a obra da igrexa. Resultou ademáis que na edificación da igrexa participaron mestres canteiros que construiron a catedral románica de Santiago de Compostela, e pode ser que o Mestre Mateo (autor do pórtico da gloria) estivese en Carboeiro na fábrica da igrexa. Algún autor opina que Carboeiro sería unha miniatura concebida coma ensaio para o que foi a edificación da Catedral de Santiago.

nave central br

Por Carboeiro desviábanse os peregrinos que ían pola chamada Vía da Prata a Santiago de Compostela. O camiño ata o mosteiro pagaría a pena percorrelo pois os peregrinos atoparían comida e refuxio, e tamén a hospitalidade dos monxes. A igrexa de Carboeiro, pódese considerar coma de peregrinación, contando cunha xirola por detrás do altar, así coma varias capelas, en concreto tres capelas absidais nas que ainda se perciben restos de pinturas murais.

xirola br

Monte Cepudo.

22 br

O monte Cepudo é unha fermosa outeiro dende o que contemplar a Ría de Vigo. Ten unha altitude de 527 metros sobre o nivel do mar e ao seu carón hai outra elevación case xemelga chamada monte Alba na que se atopa unha capela. O acceso a este mirador está no lugar de Valladares. Na cima atópase unha área recreativa e un restaurante.

39 br

Los números de 2012

Los duendes de las estadísticas de WordPress.com prepararon un informe sobre el año 2012 de este blog.

Aquí hay un extracto:

4.329 películas fueron presentadas en el Festival de Cine de Cannes en 2012. Este blog tuvo 13.000 vistas en 2012. Si cada vista fuera una película, este blog podría proporcionar energía para 3 festivales en Cannes.

Haz click para ver el reporte completo.

Seguir

Recibe cada nueva publicación en tu buzón de correo electrónico.

Únete a otros 95 seguidores