O futuro está nas túas mans. Non o queimes.

SAMSUNG

O próximo día 29 de setembro estarei na concentración a prol da defensa do noso medio contra a lacra dos incendios forestais. Entre descerebrados (pirómanos) e incompetentes (políticos e administracións) imos quedar arrasados. Unidevos a convocatoria feita dende a neutralidade política e convocada por un movemento cidadán.

https://www.facebook.com/events/170682329789641/?ref_newsfeed_story_type=regular

Anuncios

Senderismo pola Via da prata.

DSC01455-1

CAMINO SANTIAGO

 VIA DE LA PLATA

ORENSE – SANTIAGO – FINISTERRE

 (domingos y festivos)

El próximo día 17 de marzo se celebrará una reunión en

Bar Canao, junto al colegio Xesús Golmar a las 18.00 h,

(Confirmación de personas, días y coste).

 

 Interesad@s:

 María Blanco 680909737

  Pilar Faílde 680176205

 

 

Xunqueira de Ambía.

xunqueira de ambia br

Participei días atrás nunha andaina moi ben organizada polo colectivo Vía Aurea a carón do río Arnoia (fotos). O temporal non permitiu facelo percorrido como estaba previsto, pero foi un día moi agradable visitando lugares moi destacables dende o punto de vista paisaxístico e monumental.

Tivemos a oportunidade de visitar a colexiata de Santa María na localidade de Xunqueira de Ambía. E para maior disfrute, disfrutamos da música do órgano único alí existente nun concerto didáctico por unha das mellores organistas de Galicia.

Certamente quedei impresionado da beleza desta colexiata, que foi mosteiro, e recordei a primeira vez que estiven alí cando percorrín a Vía da Prata no ano 2006 (foto superior). Nesta ocasión puiden facer unha visita en detalle do monumento e tomei algunhas fotografías que engado a continuación.

xunqueira most br

Contan as lendas que no lugar atopouse unha escultura en madeira da Virxe e levantouse unha pequena ermida no século IV. No século X fundouse un mosteiro. No século XII o mosteiro foi entregado por Alfonso VII aos Canónigos Regulares de San Agustín, e nesta época constrúese a igrexa románica (1164). O claustro do mosteiro é tardogótico e case renacentista.

nave central br 2

San Lorenzo de Carboeiro.

fachada sur br

O mosteiro de San Lorenzo de Carboeiro érguese na fondura do val do río Deza a xeito de ofrenda en pedra a beleza natural do seu entorno. É unha obra mestra, un canto a armonía e o equilibrio. Unha testemuña que pervive ao paso dos séculos. A orixe deste monumento pode datarse arredor do ano 920, no século X da nosa era. Foi fundado polos Condes do Deza, Don Gonzalo e Dona Teresa. Trala morte do Conde foi a súa viuva a que mantivo o impulso protector e benefactor que propiciou a continuidade deste mosteiro. (Bibliografía: “Carboeiro, el arte que renace de sus cenizas” por Armando Vázquez).

fachada norte br

O ano 1835 tivo lugar a chamada desamortización de Mendizábal. Este proceso supuxo a “expropiación” dos bens da igrexa e a súa venda en pública subasta. O mosteiro de Carboeiro tamén sufriu esa situación que dou lugar ao seu abandono e por tanto a súa ruina. As hedras e a maleza, o saqueo das súas pedras e outras pertenzas levouno a unha agonía. Os seus teitos derrubáronse e isto amenazaba co desplome dos seus muros. Afortunadamente, a partir de 1970, empezou o proceso de restauración que salvou miragrosamente da desaparición ao mosteiro de San Lorenzo de Carboeiro.

fachada este br

O monxe Fernando aparece na metade do século XII en Carboeiro. De monxe pasou a Abade. O seu goberno dirixuise a acadar a edificación da igrexa do mosteiro. O seu forte carácter e o bo goberno que fixo do mosteiro, agrandou os recursos dispoñibles que permitiron afrontar a obra da igrexa. Resultou ademáis que na edificación da igrexa participaron mestres canteiros que construiron a catedral románica de Santiago de Compostela, e pode ser que o Mestre Mateo (autor do pórtico da gloria) estivese en Carboeiro na fábrica da igrexa. Algún autor opina que Carboeiro sería unha miniatura concebida coma ensaio para o que foi a edificación da Catedral de Santiago.

nave central br

Por Carboeiro desviábanse os peregrinos que ían pola chamada Vía da Prata a Santiago de Compostela. O camiño ata o mosteiro pagaría a pena percorrelo pois os peregrinos atoparían comida e refuxio, e tamén a hospitalidade dos monxes. A igrexa de Carboeiro, pódese considerar coma de peregrinación, contando cunha xirola por detrás do altar, así coma varias capelas, en concreto tres capelas absidais nas que ainda se perciben restos de pinturas murais.

xirola br

Monte Cepudo.

22 br

O monte Cepudo é unha fermosa outeiro dende o que contemplar a Ría de Vigo. Ten unha altitude de 527 metros sobre o nivel do mar e ao seu carón hai outra elevación case xemelga chamada monte Alba na que se atopa unha capela. O acceso a este mirador está no lugar de Valladares. Na cima atópase unha área recreativa e un restaurante.

39 br

Los números de 2012

Los duendes de las estadísticas de WordPress.com prepararon un informe sobre el año 2012 de este blog.

Aquí hay un extracto:

4.329 películas fueron presentadas en el Festival de Cine de Cannes en 2012. Este blog tuvo 13.000 vistas en 2012. Si cada vista fuera una película, este blog podría proporcionar energía para 3 festivales en Cannes.

Haz click para ver el reporte completo.

Feliz 2013.

triatlón oleiros 142

Aínda que a liña do ceo non se ve nada clara, empezamos un ano novo. Entre as incertidumes e dificultades varias, todos temos esa bonita ilusión de continuar o camiño esperando seguir disfrutando da viaxe ou aliviar os padecementos do percorrido. A vida é algo máis ca economía. Feliz 2013.

Historia dunha fotografía.

foto antiga

Hai uns días decidín visitar a esposición de fotografías no Museo Municipal Ramón María Aller inaugurada o 14 de decembro de 2012. Parece ser que esta mostra foise configurando coa aportación de imaxes antigas polos veciños de Lalín. Baixo o título “Veciños de Lalín. 1912-2012” aparecen unha serie de retratos de xuntanzas, festas ou simplemente imaxes da vida cotiá de Lalín nestes últimos cen anos. Certamente creo que foi unha iniciativa moi atinada e a visita a esta mostra considero que é moi interesante.

Quedei intrigado polo retrato que encabeza este artigo, e que figura no cartel promocional da exposición. Trátase dunha imaxe tomada na parroquia de Catasós. Pola miña vinculación familiar e vital a esta parroquia levo uns días observando as persoas que aparecen retratadas e creo recoñecer a algunha delas. Nembargantes non estou seguro de acertar. Decidín preguntar na casa e aos veciños do lugar. Algunha das persoas retratadas van tendo nome.

Está identificado no centro da imaxe Don Ramón María Aller Ulloa, astrónomo e un dos homes ilustres de Lalín. Tamén o sacerdote Don Vitoriano, que parece que foi quen casou aos meus pais. Creo recoñecer a algún outro familiar pero non o teño claro. Se alguén me pode axudar, quedaríalle agradecido.

Bo nadal para todos.

 

28112010411

Bo nadal!!!

cos mellores desexos

DEZARUTAS.

Monasterio del Escorial. Pasado y presente de una España decadente.

Retrato en el Escorial br

Hoy he visitado el Monasterio del Escorial. Realmente impresionante. Lo de realmente nunca mejor dicho. Observando semejante mausoleo siempre revolotea en mi pensamiento esa idea de la insoportable levedad del ser. Al final todos esos grandes reyes yacen en su sepulcro pudriéndose como cualquier ser vivo, porque la muerte a todos nos va a llegar y ahí de nada sirve invocar un supuesto origen divino.

Es curiosa esa pulsión que se da en las personas de querer trascender más allá de la vida. Por ejemplo los faraones que construyeron sus pirámides. Felipe II con el Monasterio del Escorial. El Vaticano. El Taj Mahal. Franco en el Valle de los Caídos. Manuel Fraga en la ciudad de la Cultura. José Crespo, alcalde de Lalín, con su castro tecnológico. Los edificios pueden durar más que las personas, las hipotecas también. Sin perjuicio de admirar el valor artístico y arquitectónico e histórico de todos esos monumentos, es inevitable pensar sobre qué cimientos se asientan. Cuántas historias de opresión hay detrás de muchos de ellos. Cuántos oprimidos y cuántos exprimidos. Lo que hace el poder cuando se sube a la cabeza y se desvía de su finalidad natural, que se supone que es perseguir el bien común.

En estos tiempos de austeridad, pasearse por el Escorial, por sus muros, su basílica, su biblioteca, las reales dependencias con sus tapices (alguno se tardó en confeccionar 18 años), la colección de relojes, el mobiliario, las pinturas murales, las puertas de marquetería, la casita del príncipe y la del infante, más que nunca uno piensa que para qué ha servido todo eso. Tanta megalomanía para qué. Y más en estos días en los que los telediarios se llenan de historias de hombres encorbatados devorados por su propia ambición sin límite, que no dudan en pisotear a quien sea para poseer más y más. El tener por encima del ser.

Y esta vieja España, en época de decadencia, que sigue sin liberarse de sus traumas (la religión católica, el guerracivilismo, dialéctica entre la idea de unidad o diversidad) ofreciendo cada día el lamentable espectáculo con unos aprovechando la ocasión para romperla, otros aprovechando la ocasión para aniquilar su diversidad. Y otros, la mayoría, intentando sobrevivir a todos esos pequeños y grandes sátrapas enquistados en el poder político y económico.